Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, zapraszam Was na pierwszą część mojej przygody z nowym systemem Ubuntu 11.10 Oneiric Ocelot. Zanim jednak zaczniemy, kilka słów wprowadzenia. Przede wszystkim musiałem zadać sobie proste pytanie: "Po co to wszystko?". Jak niektórzy z Was wiedzą, jestem gorącym zwolennikiem dystrybucji Slackware oraz zwyczaju własnoręcznego kompilowania potrzebnego oprogramowania. Biegnące lata sprawiają, że na taki tryb korzystania z Linuksa mam coraz mniej czasu. Dystrybucja Slackware jest cudowna - cenie w niej sobie ogromną stabilność i zdobytą wiedzę, którą posiadłem na jej temat przez ostatnie kilka lat. Sprawiało to, że potrafię się w niej odnaleźć w praktycznie każdej sytuacji. Przez cały ten czas zaglądałem od czasu do czasu w inne dystrybucje, które w większym stopniu przyjmują na swoje barki konieczność dogłębnego poznania systemu, ale jakoś nie byłem w stanie się do nich przekonać. Z dystrybucji na dystrybucje powiększał się niesmak i w finale powracałem tam, gdzie czułem się najlepiej. Nie zwracałem więc większej uwagi na nowe wydania "obcych" dystrybucji, do czasu kiedy zrobiło się głośno o Ubuntu z nielubianym przez wielu osobników GNOME 3. Przyznam się, że sam byłem inicjatorem ataków na to środowisko, nie do końca dając mu jakiejkolwiek szansy. Kolejna seria wpisów będzie dotyczyła moich spostrzeżeń, towarzyszących przy szczerej chęci zmiany dystrybucji - prostej, przyjaznej i przede wszystkim pozwalającej zaoszczędzić czas, który mogę przeznaczyć na pracę na systemie, a nie w systemie.

Poznajcie Panią Krysię i Pana Darka

Wbrew temu co mogłoby się wydawać, nie będzie to kolejna recenzja nowości w tym systemie. Będzie to natomiast ocena systemu operacyjnego dla mas i nie tylko. Całość postaram się opisać z dwóch punktów widzenia.

Punkt widzenia Pani Krysi

Pani Krysia jest zwykłą osobą, która nie posiada większej wiedzy na temat systemów operacyjnych Linux. Ot, na co dzień pracuje pod Windowsem - zwykła szara osóbka, która z racji ciekawości postanowiła sprawdzić co to jest ten cały Linux sygnowany logiem pingwina - a Pani Krysia po ostatniej wizycie w zoo, strasznie lubi pingwiny. Zastanowimy się, jak poradzi sobie Krysia?

Punkt widzenia Pana Darka

Pan Darek to osoba, która już wie więcej o Linuksie. Wie co to są partycje, wie co to jest /home i w razie konieczności odnajduje się w wyszukiwarce Google. Pan Darek ma jednak swoje przekonania i upodobania.  Czy nowe Ubuntu 11.10 pozwoli mu przyjemnie i sprawnie pracować?

Instalacja

Instalację przeprowadzić można na dwa sposoby, zarówno z krążka CD/DVD lub odpowiednio przygotowanego nośnika USB. Szybki restart i po kilku chwilach pojawia się nam pierwszy ekran instalatora.

Powitanie instalatora

Instalacja rozpoczyna się możliwością wyboru języka. Rzuca się również w oczy górny panel zawierający ikony połączenia sieciowego i regulacji głośności. Pani Krysia naturalnie przejdzie naprzód, Pan Darek na pewno zainteresuje się panelem górnym, w którym szybko odkrywa możliwość konfiguracji połączenia sieciowego. Na nieszczęście Pan Darek używa sieci po Wi-Fi, więc na pewno ucieszy się, że nie sprawia to dziś już żadnego problemu - ustawia połączenie (chociaż za bardzo nie wie jeszcze po co). Niestety nie zadbano o pełne tłumaczenie na język polski - na szczęście Dareczek troszeczkę kuma to i owo.

Wybór połączenia bezprzeowodowego

Autoryzacja

W kolejnym kroku dostajemy garść informacji dotyczących samej instalacji oraz dostępności sieci. A ponieważ komunikaty są tutaj jasne i po Polsku, zarówno Pani Krysia jak Darek zaznaczą odpowiednie opcje.

Przygotowanie do zainstalowania Ubuntu

W następnym kroku instalator ponownie zapyta nas, z którą siecią chcemy się łączyć w celu pobrania od razu aktualizacji i dodatkowego oprogramowania nie zawartego w na nośniku. Krzywdzące jest ponowne, niepełne tłumaczenie. Już wiadomo po co nam połączenie sieciowe.

Ponowny wybór połączenia internetowego

Rodzaj instalacji

Tym razem nasi bohaterowie stają przed pierwszym poważnym wyborem. Z punktu widzenia Pani Krysi, która nie posiada jeszcze systemu wybór jest oczywisty. Pan Darek znając pojęcie partycji, zdecyduje się na drugą opcję, gdzie będzie mógł określić ilość i rozmiar partycji odpowiedzialnych za swoje funkcje. Kluczowym doborem będzie określenie rozmiaru partycji systemowej, katalogów domowych użytkowników systemu oraz rozmiar partycji pamięci wirtualnej. Narzędzie do tego celu jest  bardzo wygodne i nie sprawia kłopotów, pozwalając na ekspresowe określenie swoich preferencji. Pani Krysia niestety nie ma tyle szczęścia i musi zadowolić się pierwszą opcją - co prawda instalator zrobi wszystko za nią, ale z praktycznego punktu widzenia zrobi to źle. Okazuje się, że zdecydowano się na jedną partycję systemową, która również przechowuje pliki użytkownika - tak zwany /home. Nie trzeba wiele wyobraźni co przewidzenia następstw, które wynikną z ewnetualnej konieczności ponownej instalacji lub zmiany systemu. Pani Krysia traci wtedy wszystkie swoje zgromadzone pliki. No chyba, że jest na tyle ogarnięta, że wcześniej sporządi sobie kobię zapasową.

Wybór rodzaju instalacji

Możliwość konfiguracji podziału dysku przy wyborze innego rozwiązania

Pani Krysia wybrała pierwszą opcję pierwszą

Personalizacja

Kolejne kroki są bardzo proste. Instalator pyta nas o nasze położenie oraz układ klawiatury z możliwością jej przetestowania.

Położenie użytkownika

Układ klawiatury

Kolejnym krokiem jest ustalenie tożsamości użytkownika. Podajemy swoje imię i nazwisko, nazwę komputera, nazwę użytkownika oraz hasło. Mamy możliwość włączenia automatycznego logowania oraz opcję szyfrowania. O ile Pan Darek być może zaznaczy taką możliwość, to Pani Krysia ją pominie ze strachu. Niestety nie ma tutaj uspakajacza w postaci krótkiej informacji po co ta opcja tak naprawdę jest i jakie niesie ze sobą korzyści lub groźby.

Ustalenie tożsamości użytkownika

I na zakończenie wybór własnego obrazu konta - Pan Darek wybiera naturalnie cycki, Pani Krysia pozuje 35 minut, poprawia fryzurę i dobiera kąt światła.

Wybór obrazu

Instalacja w ruch

Teraz już można się tylko odprężyć, czytając od czasu do czasu informacje jakie przygotował nam Canonical

Podsumowanie

Proces instalacji jest bardzo prosty i co bardzo ważne, przejrzysty. Z technicznego punktu widzenia nie sprawia najmniejszego kłopotu, sprowadzając cały proces do kilku kroków. Niestety są w nim pewne niedociągnięcia.

Zalety

• Bezproblemowa instalacja systemu
• Przejrzysty i czytelny instalator
  
• Automatyczne wykrywanie sieci
• Dobre wsparcie dla połączeń bezprzewodowych
• Przyjazne narzędzie do partycjonowania dysku

Wady

• Brak możliwości wyboru dodatkowego oprogramowania na etapie instalacji
• Decyzja instalatora dotycząca utworzenia tylko jednej partycji
• Niekompletność tłumaczenia
• Brak informacji o zaletach i wadach szyfrowanego katalogu użytkownika